9 Oktober

De week in vogelvlucht .......

Maandagochtend ligt mijn moeder in een soort coma. Ik kan niet tot haar doordringen en bel de huisarts. Die komt en checkt haar, maar denkt niet dat het een Tia is geweest omdat haar reflexen nog goed zijn. Wat het wel is weet hij niet. Misschien een beginnende infectie, hoewel ze nog geen koorts heeft. We bespreken wat we gaan doen, het beleid. Geen levensverlengende interventies, geen antibiotica, wel pijnbestrijding als dat nodig zou zijn en verder zo 'comfortabel mogelijk houden', zoals de huisarts dat noemt.
's Avonds is mijn moeder weer een beetje bijgekomen en eet aan de eettafel, in haar rolstoel, met hulp van T, mijn man en mijn dochter. Ik ben weg naar een cursus. Ze hangt nog wel scheef in haar rolstoel.

Dinsdag is ze weer een stukje verder opgeknapt. Ze is een uur of drie uit bed, slaapt dan weer een paar uurtjes en eet 's avonds samen met K, die voor haar kookt. Ik ben in huis en help K met de fysiek zware klussen: mijn moeder verschonen, naar de wc helpen, in bed tillen.

Woensdag is ze nog verder opgeknapt. We wandelen een stukje door het bos met de rolstoel, ze eet en drinkt goed en 's avonds gaat ze mee om mijn zus van de trein te halen. Die is redelijk hals over kop op het vliegtuig gestapt na de alarmerende berichten van maandag.

Donderdag is een rustige dag, zonder bijzonderheden. Mijn moeder is blij dat mijn zus er is en eet en drinkt redelijk van alles wat we haar voorzetten. We slepen van alles voor haar aan: frambozen, chocola, vla met slagroom ..... alles wat ze maar lekker vindt mag ze hebben. Ze slaapt ook goed.

Vrijdag belt T dat ze ziek is. We komen de dag door met wat inmiddels een soort patroon is geworden. Mijn moeder slaapt tot halverwege de ochtend, dan haal ik haar uit bed en zet haar op de po-stoel, waar ik haar ook op was. Als ze aangekleed is, zetten we haar, ondersteund met kussens in de rolstoel aan de eettafel en duurt haar ontbijt tot ongeveer lunchtijd en tot ze in slaap valt in de rolstoel. Dan brengen we haar weer naar bed, waar ze een uur of 2 slaapt. Daarna via de po-stoel weer aan tafel, wat drinken, fotoboekje doorbladeren of wat kletsen, eten en dan om een uur of half 8 is ze weer totaal op en toe aan haar bed. Deze middag is er alleen iets vervelends, mijn moeder heeft last van haar oog. Ze klaagt over zand in haar oog, zit er de hele tijd in te wrijven en zit uiteindelijk met allebei haar ogen dicht aan tafel. Als ze in bed ligt blijft ze in haar ogen wrijven. Ik twijfel of ik een arts moet bellen en doe het uiteindelijk niet. Maar tegen middernacht, als ze nog steeds wakker is en klaagt over zand in haar ogen, zeg ik wel tegen haar dat ik de arts heb gebeld en dat die heeft gezegd dat het waarschijnlijk wel over gaat met een paar oogdruppeltjes en een paracetamol. Dus geef ik haar oogdruppeltjes en een paracetamol, maar ook een extra slaappilletje in de hoop dat ze goed in slaap valt en niet de hele tijd in haar oog blijft wrijven. Dat werkt.

Zaterdag slaapt mijn moeder een gat in de dag, maar ze heeft geen last meer van haar oog. Ze eet en drinkt voor haar doen goed en gaat op een voor haar doen normale tijd naar bed.

Zondag is het weer helemaal mis. Bovendien gedraagt ze zich vreemd, het lijkt wel of ze aan het biechten is of zoiets. Alsof ze haar geweten wil opschonen. Mijn zus zit erbij als mijn moeder tegen mij, onsamenhangend maar toch begrijpelijk, zegt dat ik er hoognodig tussenuit moet, dat ik te druk ben geweest met het zorgen voor haar, dat ze niet veel voor mij gedaan heeft. Ze vraagt waar ik heen wil op vakantie. En even later komt er een paar keer bijna smekend uit "Geef me toch liefde", niet specifiek tegen mij of mijn zus, maar meer tegen het plafond. Het is nogal hartverscheurend om te zien. Maar ze zakt weg in een soort apathie en we kunnen bijna niet meer tot haar doordringen. Ze eet nauwelijks en drinkt nog minder. 's Middags al valt ze in een diepe slaap waar we haar niet meer uit kunnen krijgen. 's Avonds bel ik de huisartsenpost. Ik weet niet of ik haar nog wakker moet maken, bijvoorbeeld voor haar medicijnen, of haar maar gewoon moet laten slapen. Ze adviseren haar maar gewoon te laten slapen.